عشق
عشق با دوری و نزدیکی در نوسان است ، و تنها با دیدار و پرهیز ، زنده و نیرو مند می ماند.
دوست داشتن از عشق برتر است و من هرگز خود را تا سطح بلندترین قلّه ی عشق های بلند ،
پایین نخواهم آورد.
عشق در اوج اخلاص به ایثار رسیده و در اوج ایثارش به قساوت!
دور ماندن از عشق حقیقی است که بزرگ ترین رنج ، یعنی تنهایی را در انسان به وجود آورده است.
انسان موجودی است که باید دوست بدارد و بپرستد.
اگر عشق نباشد ، تنهایی نیست. تنهایی آرزو است ، سعادت و آرامش است.
به شماره هر دلی دوست داشتنی هست. و دل ها هر چه شگفت ترند ،
عشق نیز در آن ها شگفت انگیز تر است.
عشق موجودی نیست که آن را بیابند. عشق یک هنر است ،
باید آن را آموخت و آن را آفرید.
عشق یک جوشش کور است و پیوندی از سر نابینایی ،
اما دوست داشتن ، پیوندی خودآگاه و از روی بصیرت روشن و زلال.
عشقی که به ازدواج منجر میشود ، جوششی است در آستانه ی در فرو می نشیند.
ازدواجی که به عشق منجر شود ، این عشق راستین جاودانه است ، عشق است!
آن جا که عشق فرمان میدهد ، محال سر تسلیم فرود می آورد!
/دکتر علی شریعتی/
